همانطور که گفته بودم این مبحث را سعی دارم به صورت ادامه دار بررسی کنم البته با کمک و راهنمایی شما دوستان عزیز ...

یک سری ابهامات و سوالات به وجود اومده بود از مطالب که بیشتر به این مربوط می شد که پست قبلی ، اولین بخش  از این مباحث بود و طبعا دچار کلی گویی و شعار زدگی خواهد شد که انشاالله در مطالب بعدی سعی خواهم کرد شعاری جلو نرویم ( که خودم متنفرم از شعار دادن های بی خودی) .

موردی که خیلی از دوستان بر آن تاکید و نقد داشتند ، " همه جانبه گر شدن در مباحث پیش رو " بود اعم از اقتصاد و فرهنگ و رسانه و علمی و ... که باید در نظر داشت اولا مورد بحث ما "صرفا امسال نیست " و دوما قرار نیست همه ی این کارها همین امسال شروع و به پایان یا یه نقطه ی خوبی برسد و سوما یقینا هیچ کدام از ما انتظار برآورده شدن نتیجه در کوتاه مدت را نخواهیم داشت ( خصوصا در مورد مسائل فرهنگی ) .

اما یکی از دلایلی که بنده روی شعار امسال بیشتر بحث می کنم  این است که جامعیت زیادی دارد ( در عین خرد بودن ) و دید های مختلفی را می توان به آن داشت و از طرفی هم متاسفانه دید رایج در مسئولین صرفا همان دید اقتصادی است که ار چندین سال قبل شروع شده ( حتی مسئولین فرهنگی هم صرفا دیدگاهی اقتصادی به این شعار داشته اند ودر جهت آن هم برنامه ریزی کرده اند ) و با برخورد های صرفا شعاری به این جا رسیده ایم  ...

"همت مضاعف ، کار مضاعف" + " جهاد اقتصادی " + "تولید ملی ، حمایت از کار ، حمایت از سرمایه ی ایرانی "   (شعار امسال هر سه مورد هست با توجه به تاکیدات مقام معظم رهبری )

و اما بعد ...

همانطور که آمد ، مبحث تولید ملی قبل از آنی که به اقتصاد مربوط باشد به فکر و ذهن ها برمی گردد و تا زمانی که این ذهنیت در تک تک ماها به وجود نیاید که این ما هستیم که پیش برنده ی اکثر معادلات هستیم به آن نتیجه ای که از تولید می خواهیم ، نمی رسیم . پس باید در مولفه های مولدهای فکری تجدید نظر کنیم که خوشبختانه آقا این مسائل را از قبل گوشزد کرده اند و بدبختانه کمتر به آن عمل شده است .

آموزش و پرورش ، دانشگاه ها ، حوزه ها و رسانه مهمترین مولدهای فکری در حال حاضر هستند که باید به تناسب ، هر کدام بخشی از نقشه راه برای رسیدن به تولید فکری را بر عهده بگیرند . و به نظر من دوعامل نقش بسزایی در آن دارد : 1- آموزش و پرورش 2- رسانه   . که ما در هر دو مورد دچار نقص ها و ضعف های فراوان هستیم .

منظور من از نظام آموزش و پروش ، از شیرخوارگی است تا چهارم دبیرستان ( همان پیش دانشگاهی ) که از پدر و مادر و مربی شیرخوارگاه و مهد و کودکستان شروع می شود . بخش پدر و مادر را انشالله در مبحث " دانشگاهی " مطرح خواهم کرد چرا که یقینا نسل پدر و مادر آینده و کلیت فرهنگی این قشر را باید در دانشگاه ها جست .

متاسفانه امروز تقریبا هیچ گونه برنامه ی جامع و مشخصی برای خردسالان وجود ندارد که بر اساس دین و باور های خودمان باشد و اندک کارهایی هم که دارد صورت می گیرد بیشتر بر حسب دغدغه های فردی هست که اکثرا همانها هم با مشکلات زیادی مواجه هستند ( بد نیست این مطلب را هم بخوانید که همسنگرمان "فدایی سید علی" نوشته اند ) . با یک آمار گیری ساده هم می توان دریافت که تعداد خانواده هایی که خواهان گذاشتن فرزندان خود در مهد هایی با تعلیمات مذهبی هستند کم نیست ولی متاسفانه در این بخش عرضه اصلا مطابق با تقاضا نیست . و از طرفی هم "قشر مذهبی دغدغه مند جوان ما " کمتر به سراغ این عرصه آمده است خصوصا دختران مذهبی که از دانشگاه ها فارغ التحصیل می شوند ( با هر رشته و گرایشی ) کمتر به سراغ این شغل که نه بلکه "کار" می روند . بخشی از آنهایی هم که هستند ، به دبد شغل و درآمد نگاه می کنند تا رفع یکی از دغدغه های مذهبی ( خصوصا در جهت رفع دغدغه های آقا )  که به نظر من، این یک همت جمعی را می طلبد که باید برای آن تلاش کرد و به راحتی می توان به آن رسید . مگر چند درصد از دختران دانشجو و با سواد که توانایی برخورد صحیح و آموزش ( که آن را هم می توان در دوره هایی مرتفع کرد ) سر کار مربوط به رشته ی خود می روند ؟ و چند درصد الزام صددرصدی دارند که در خانه بمانند ؟ و چند درصد هم دوست دارند به جاهای بالا برسند و مناصب مهم را در دست بگیرند؟ گاهی بد نیست سوزنی هم به خود بزنیم و ببینیم آیا در این زمینه نمی توانستیم کمک حال باشیم ؟ ( قابل توجه اینکه من الان فقط نقد نکردم ، پیشنهاد هم دادم )

همین موضوع در مورد مراحل بالاترهم صدق میکند . یعنی چند درصد از جوان های مذهبی ما که تحصیلکرده ی دانشگاه در هر مقطعی ( حتی دکتری ) دغدغه ی تعلیم در مدارس حتی ابتدایی را دارند ؟ متاسفانه در این زمینه هم صرفا نگاه شغل گرایانه وجود دارد و اکثرا (چه دختر و چه پسر )  به سراغ آن نمی آیند . و مسئولیت تعلیم هم طبعا به کسانی می رسد که کمتر دغدغه ی ذهن دانش آموز را نسبت به مفاهیم ارزشی دارد ( البته با احترام فراوان به کلیت قشر معلمین ) . و متاسفانه هم آموزش و پرورش دید صحیحی نسبت به این قضیه ندارد و از آن طرف هم نیروی کیفی با این مختصات هم کم هست . به راستی چه اشکالی دارد من با این همه ادعا و فارغ التحصیل برق ( که هنوز نشدم ) برم و ابتدایی و راهنمایی ( به دلیل حساسیت های سنی ) درس بدهم و با دانش آموزان مثل یک رفیق مفاهیم ارزشی را تمرین کنم ؟یعنی اگه همین الان از هر دانشگاه 10 نفر برای این کار برنامه بریزن نمی تونیم یه تحول رو انتظار داشته باشیم ؟

ادامه دارد ...

============

پ.ن :

1- ببخشید که این پست هام طولانی هست ، ولی خب به هر حال باید بررسی بشه و نمیشه کوتاه تر از اینش کرد ، و از همه مهمتر اینکه مسلما نظرات شما می تونه به پیشرفت صحیح بحث کمک زیادی بکنه و به نتایج خوبی برسونه ...

2- پیشرفت همه جانبه به سادگی میسر است اگر ما جوانان بخواهیم و کمی هم دیدمان را گسترش دهیم ، این بخش اول از زیربحث کلی من بود . بازم ببخشیئ که دارم خیلی گسترده ش می کنم ...

3- با عرض پوزش از دوستان ، چند روزی نبودم و نشد که جواب نظرات ارزشمندتان را بدهم . و با عرض پوزش از "فدایی سید علی " که الان جواب سوالاتتون رو ندادم چون فکر کنم بحث جلو بره خیلی بهتر می تونیم کنکاش کنیم و در نهایت یه جمع بندی خوب با کمک دوستان داشته باشیم .

4- اونایی که هم ساده رو  ندیدن حتما کلیپشو گیر بیارن ... دست آی مجری درد نکنه ، واقعا زیبا بود .